Google Tag Manager (googletagmanager.com) laadt zelf geen trackers, hij beheert ze. Het eigenlijke privacyonderwerp zijn de tags die hij uitspeelt.
De meest voorkomende fout met Tag Manager is aannemen dat een geblokkeerde toestemmingstool in de container volstaat. Zolang het containersnippet in de <head> staat, wordt bij het laden van de pagina een verbinding met googletagmanager.com opgebouwd en wordt het IP-adres aan Google doorgegeven — voordat er een tag afvuurt. Voor de container zelf kan dat alleen worden vermeden door hem na de toestemming te laden of server-side uit te leveren.
Google Consent Mode v2 is sinds maart 2024 praktisch verplicht voor advertentiefuncties in de EER als conversiegegevens naar Google Ads moeten stromen. Maar het vervangt geen toestemmingstool: Consent Mode past alleen het gedrag van de Google-tags aan de toestemmingsstatus aan — de status zelf moet worden vastgelegd door een banner die aan de eisen voor een toestemming voldoet.
Bij server-side tagging verhuist de tag-uitvoering naar een eigen endpoint (vaak een subdomein). Dat verbetert de laadtijd en de controle over de gegevens, maar verplaatst de toestemmingsplicht niet: server-side geactiveerde tags die client-side ingestelde identificatoren benaderen, hebben ook voorafgaande toestemming nodig.
Als de Tag Manager toestemmingsplichtige tags (Analytics, Ads, pixel) vóór of ondanks een weigering laadt, ontbreekt daarvoor de rechtsgrond volgens § 25 lid 1 TDDDG. De containeraanroep stuurt het IP al naar Google (VS).
De gratis scan controleert de geleverde HTML en toont welke diensten zijn ingebed, of er een cookiebanner wordt gedetecteerd en of links naar privacy en colofon aanwezig zijn — met duiding per bevinding. Hij is geen vervanging voor juridisch advies.
Deze tekst is algemene informatie naar beste weten, geen juridisch advies. Raadpleeg voor een individueel geval een kantoor gespecialiseerd in IT-recht.