Een iframe van google.com/maps of het Maps-JavaScript laadt resources van Google (VS) bij het openen van de pagina en kan identificatoren plaatsen.
Bij het insluiten van Google Maps zijn er twee technisch verschillende wegen met hetzelfde privacyprobleem: de eenvoudige iframe (google.com/maps/embed) en de Maps JavaScript API met eigen API-sleutel. Beide laden bij het openen van de pagina bronnen van Google-servers in de VS, geven daarbij het IP-adres door en kunnen identificatoren plaatsen. Een interactieve kaart is zelden strikt noodzakelijk voor de basisfunctie van de pagina — daarom geldt § 25 lid 1 TDDDG.
De schone standaardoplossing is de twee-klik-insluiting: tot de klik wordt alleen een lokale voorbeeldafbeelding of een schematische afbeelding van het adres getoond, en pas daarna laadt de echte kaart. Er zijn kant-en-klare blokken voor WordPress, TYPO3 en de gangbare bouwers; het is belangrijk dat de voorbeeldafbeelding lokaal is en niet zelf de Static Maps API van Google aanroept.
Wie de interactiviteit niet nodig heeft, is vaak beter af met een alternatief: een eenvoudige «Route plannen»-link (opent Google Maps of Apple Maps in een nieuw tabblad), een statische, zelf gegenereerde kaartafbeelding of een OpenStreetMap-insluiting via een gegevensminimaliserende aanbieder zoals de uMap- of MapLibre-oplossing. Deze varianten geven bij het openen van de pagina geen gegevens door aan Google.
De kaartaanroep is meestal niet dwingend nodig voor de basisfunctie van de site, dus geldt § 25 lid 1 TDDDG. Zonder toestemming of tweeklikoplossing ontbreekt de grondslag; ook de doorgifte naar de VS moet worden onderbouwd.
De gratis scan controleert de geleverde HTML en toont welke diensten zijn ingebed, of er een cookiebanner wordt gedetecteerd en of links naar privacy en colofon aanwezig zijn — met duiding per bevinding. Hij is geen vervanging voor juridisch advies.
Deze tekst is algemene informatie naar beste weten, geen juridisch advies. Raadpleeg voor een individueel geval een kantoor gespecialiseerd in IT-recht.